Zastosowanie zwykłego klimatyzatora pokojowego w kuchni spowoduje ,że po krótkim okresie użytkowania ulegnie on zanieczyszczeniu, którego nie będzie można usunąć przy standardowym przeglądzie serwisowym. Należy zatem zawsze przy wyborze klimatyzatora sprawdzić jego zastosowanie na karcie producenta. Na rynku jest tylko kilka firm produkujących klimatyzatory do kuchni.

Podsumowując: w zwykłych domowych warunkach nie powinno się montować klimatyzacji w kuchni , do tego celu montuje się specjalne kwasoodporne klimatyzatory przemysłowe, ale ze względu na swoją cenę ( są 4 razy droższe ) montuje się je tylko w kuchniach lokali gastronomicznych, hoteli itp.

Jeżeli jest już konieczność zamontowania klimatyzatora (np. ze względu na żonę, która nie daje spokoju) to wtedy należy tak przemyśleć lokalizacje i dobrać moc klimatyzacji, aby klimatyzator umieścić

Np. w korytarzu lub pokoju , gdzie zimne powietrze wydmuchiwane z klimatyzacji cyrkulując po mieszkaniu będzie również schładzało pomieszczenie kuchni. Nie jest to podejście profesjonalne dla wyboru miejsca montażu jednostki wewnętrznej natomiast jest lepszym rozwiązaniem niż

zamontowany klimatyzator w kuchni, który za pół roku działania nadaje się do wyrzucenia.

HISTORIA SUSHI
Sushi, najbardziej typowa i znana w świecie potrawa japońska, może się poszczycić wielowiekową historią. Pierwsze pisane świadectwa dotyczące sushi w Japonii pochodzą z dokumentu Taiho-Ritsuryo (701-718 n.e.), ale źródeł sushi należy szukać w Azji kontynentalnej, na terenie dzisiejszych Chin. Pod koniec II w. naszej ery po raz pierwszy pojawia się wzmianka o sushi – w słowniku powstałym na terenie Chin.
W najdawniejszych czasach solone ryby przekładano warstwami gotowanego ryżu i pozostawiano na okres od roku do trzech lat (tak!), aż do całkowitego sfermentowania bez dopływu powietrza (Nare-sushi). Zjadano tylko rybę ze świeżo ugotowanym ryżem, a sfermentowany ryż wyrzucano.
Później okres fermentacji ulegał skróceniu (od miesiąca do kilku dni) i zjadano zarówno rybę, jak i ryż (Nama-nare, Ii-sushi). W kolejnym etapie zastosowano ocet ryżowy do zakwaszania ryżu, którym przekładano warstwy przyprawionej ryby, przygniatano kamieniem i pozostawiano na noc. Tak spreparowane danie było gotowe do spożycia już następnego dnia (Haya-sushi). Natomiast cienkie plastry świeżej ryby ułożone na warstwie zakwaszonego ryżu, przygniecione tylko deseczką i pokrojone na małe, prostokątne porcje, można było jeść już po kilku godzinach (Hako-sushi).
Tak dochodzimy do czasów obecnych, kiedy plastry świeżej ryby i kulki zakwaszonego ryżu formuje się ręcznie w porcje gotowe do natychmiastowego spożycia. To Nigiri-sushi, nazywane także Edo-mae (w stylu tokijskim), wspaniałe sushi, z którym mamy do czynienia w większości restauracji sushi w Japonii i na całym świecie.
W ten sposób proces, który służył konserwowaniu i przechowywaniu ryb, przekształcił się w prawdziwą sztukę przygotowywania, aranżowania i podawania prostych, ale wyszukanych dań, które z rybami często nie mają nic wspólnego. Sushi bowiem wcale nie oznacza dań z surowej ryby – są to dania sporządzone z zakwaszonego ryżu z dodatkiem ryb i owoców morza (mogą być surowe albo gotowane) lub innych składników (różnych warzyw, plastrów wołowiny lub omleta z jaj przyprawionego bulionem rybnym itp.). Natomiast plastry surowej ryby, do których osobno podaje się porcję ryżu, to sashimi.

Sushi stale się zmienia, rozwija i wzbogaca. W mniejszym stopniu dotyczy to samego procesu przygotowania sushi, natomiast ciągłym zmianom podlega sposób podania i składniki, których używa się do tworzenia tych zdrowych i smakowitych dań.
Większość osób słysząc słowo Sushi myśli o surowej rybie.
W rzeczywistości jest to błędne skojarzenie gdyż dania przygotowywane w Japonii z surowych ryb nazywane są Sashimi. Zastanówmy się w takim razie, co definiuje słowo Sushi.
Sushi to potrwa składająca się z ryżu zakrapianego octem ryżowym oraz surowej ryby – ale nie koniecznie. Zazwyczaj Sushi będzie składało się z różnego typu skorupiaków takich jak kraby, homary, ale mogą to być ryby, warzywa, czy jajko.

Chociaż dziś Sushi najczęściej podawane jest w restauracjach japońskich, jego historia rozpoczęła się w VII wieku w Chinach. Ryż początkowo służył do marynowania ryb. Aby przeprowadzić proces wystarczały dwa składniki: ryż i sól. W rezultacie otrzymywano pyszną rybę, co pozytywnie wpłynęło na popularność tej potrawy.

W 1800 roku Sushi wytwarzano poprzez stworzenie warstw z ryb
i posolonego ryżu, układając je na przemian. Proces ten nazywany jest narezushi lub edomaezushi i jest stosowany po dzień dzisiejszy w części restauracji Japońskich. Nazwa narezesushi brzmiała oryginalnie Edomae, czyli przed Edo (dawna nazwa obecnej stolicy Japonii – Tokio)i odwoływała się do ryb złowionych
w przedniej części dzisiejszego miasta Tokio, z których przyrządzano Sushi. W przeciwieństwie do „dzisiejszego” Sushi , ryż był formowany w kulkę z nałożonym na nią kawałkiem ryby. Japończycy spożywając narezesushi wyrzucali ryż, zjadając samą rybę.

W miarę upływu czasu i przenikania się kultury japońskiej
z chińską, Sushi stało się popularnym posiłkiem zarówno w Japonii, jak i w Chinach. W zależności od miasta, w którym przebywaliśmy można było odnaleźć różne techniki przyrządzania i podawania Sushi. Przysmak ten był często podawany jako przekąska w trakcie przerw w teatrze. Pełniąc funkcję spożywanego dziś w kinach popcornu. Od momentu, gdy Sushi pozyskało status dania łatwego
i szybkiego w przygotowaniu, stało się podstawową potrawą Japońskich gospodarstw XIX wieku. Idealnie wpisując się do szybkiego stylu życia Japończyków.

Ostatecznie rozwój nowoczesnych technologii przyczynił się do zmiany sposobu przechowywania ryb w Japonii, a w konsekwencji metod przygotowywania Sushi. Od tego momentu ryż jedzono razem
z rybą, a nie wyrzucano. Proces marynowania został skrócony,
co zmieniło smak ryby (surowa). Nowy smak przyjął się – zyskując rzesze smakoszy. Liczne wariacje na temat Sushi doprowadziły
do odkrycia zalet octu ryżowego, który od tej pory używano jako składnik Sushi. Ocet umożliwił znaczne skrócenie procesu marynowania do 1 – 2 dni.

Dziś Sushi cieszy się wciąż rosnącą popularnością na całym świecie. Ludzie przywiązują większą uwagę do zdrowego trybu życia. A Sushi charakteryzuje się niską zawartością tłuszczu, wysoką wartością energetyczną np. typowy zestaw składa się z 8 – 10 sztuk, co stanowi około 350 -400 kalorii. Dzięki rybom Sushi ma wysoką zawartość białka oraz jest bogate w kwasy Omega-3. Wodorosty oraz ryż dostarczają nam jodu i złożonych węglowodanów.

To, co kiedyś było sposobem marynowania ryb, dziś stało się przyczynkiem do powstania milionów restauracji na cały świecie.
Dla Japończyków przygotowanie Sushi nie stanowi problemu, w przeciwieństwie do Europejczyków dlatego większość z nas korzysta z usług restauracji.

Odmiany Cappuccino

Inne specjały

Według legend kawę wynaleźli etiopscy mnisi. Napój miał im pomóc przetrwać, długie, nocne modlitwy. Jednak historyczne przekazy mówią, że początki wykorzystywania kawy znajdujemy na Bliskim Wschodzie. Niemiecki podróżnik Leonard Rauwolf, podróżując po tamtejszych krajach zebrał ziarna kawy i sprowadził je do Europy.

Smak kawy, tak go zachwycił, że dokładnie opisał związane z nią bliskowschodnie zwyczaje. Wspominał między innymi o jej intensywnym, czarnym kolorze oraz o właściwościach leczniczych. Jednak nie wszystkim nowy napój przypadł do gustu. Chrześcijanie na przykład byli przekonani, że kawa jest dziełem szatana, ponieważ pochodzi z krajów arabskich, uważanych przez nich za szatańskie.

Popularność kawy zawdzięcza się największym wielbicielom małej czarnej, czyli Włochom. Jej nazwę „cafe” upowszechnił botanik i lekarz Prospera d’Alpino i stąd pojawiła się w podobnej formie w prawie wszystkich językach świata. Początkowo kawę pijano w domach, potem zaczęto pić ją w kawiarniach. Pierwsze europejskie kawiarnie zostały otwarte cztery wieki temu w Oksfordzie, Londynie i w Wiedniu. Pijanie kawy w kawiarniach było wówczas uznawane za snobizm, bowiem na „kawkę” spotykali się zazwyczaj słynni pisarze, myśliciele i malarze. Dziś nikt z nas nie wyobraża sobie spotkania z przyjaciółmi bez małej czarnej.

Espresso, cappuccino i latte macchiato

Włosi dzień rozpoczynają od kawy. Piją ją zazwyczaj w pośpiechu w drodze do pracy w niewielkich kawiarniach. Mając mało czasu, wybierają małą, mocną i czarną kawę, czyli espresso. Jej intensywny smak i aromat oraz przede wszystkim moc, pozwala stanąć na nogi każdemu. Włosi potrafią podawać espresso na różne sposoby. Na przykład espresso coretto pije się z odrobiną alkoholu. Głównie jest to brendy, grappa lub likier. Wartą spróbowania odmianą espresso jest espresso sorbet. To kawa wymieszana w szejkerze z kostkami lodu, czasami z dodatkiem mleka. W przeciwieństwie do klasycznego espresso nie podaje się jej w małej filiżance, a w szklance, której brzegi powinny być wysmarowane sokiem pomarańczowym i posypane brązowym cukrem. Brzmi zachęcająco.

Czym jednak byłyby kawiarnie włoskie bez słynnego na całym świecie cappuccino, którego nazwa oznacza dosłownie kaptur. Nazwa pochodzi od wyglądu tego napoju. Jest to po prostu nic innego jak espresso przykryte spienioną pianką z mleka. By jego smak był jeszcze lepszy, podawane jest z gałką lodów i posypane czekoladą lub kakao.

Następną przepyszną kawą jest latte macchiato, które dosłownie oznacza splamione mleko. Rzeczywiście tak jest, gdyż do podgrzanego mleka dodaje się niewielką ilość espresso. Efekt jest zachwycający. Otrzymujemy trójwarstwowy napój – na dole mleko, potem kawa i na samej górze piana. Często dodaje się jeszcze wiórki czekoladowe, kakao lub cynamon. Kawę sączy się słomką z przezroczystej szklanki.

Zawód poszukiwany: barista

Coraz bardziej popularny staje się również zawód baristy. Kim jest barista? Jest to miłośnik, wielbiciel ale przede wszystkim profesjonalny znawca kawy. Do uprawiania tego zawodu niezbędna jest wiedza na temat samej kawy jak również jej przygotowania. Baristów zatrudniają wszystkie dobre kawiarnie. Aby zostać baristą nie wystarczy jedynie umieć włączyć ekspres, trzeba również poznać wszystkie tajniki kawy. Barista powinien również rozpoznawać mieszanki kawowe, odpowiednio je mielić, znać obsługę wszystkich niezbędnych urządzeń i ozdabiać kawę tak, by była jeszcze bardziej kusząca. Nie jest to więc łatwa sztuka. Baristami zostają prawdziwi smakosze kawy, którzy nigdy nie przestają uczyć się nowych rzeczy, a kawa przez nich przyrządzona należy do najlepszych.

Dobra na serce i figurę

Często słyszy się o złych właściwościach kawy, że jest szkodliwa dla zdrowia, że się od niej uzależniamy. Jednak kawa nie tylko pobudza i poprawia nastrój, ale także ma wiele innych właściwości, które nie tyle nam nie szkodzą, co dobrze na nas wpływają. Zazwyczaj pije się kawę w przerwach w pracy, na przykład we Włoszech podczas siesty.

Ważna informacja dla pań: dzięki zawartym w kawie składnikom przyspiesza ona przemianę materii i sprzyja zrzucaniu zbędnych kilogramów. Ale to nic w porównaniu z tym co udowodnili naukowcy. Ci którzy piją kawę, obniżają ryzyko zachorowania na chorobę Alzhaimera o 65 procent i Parkinsona o 50 procent. Zmniejsza ona również ryzyko zachorowania na cukrzycę, chroni serce oraz nerki.

Opracowała: Ewa Czemerys

A właśnie tajemnica naszej kuchni wywodzącej się z biedy, tkwi w prostocie. Sekret smaku natomiast w składnikach wysokiej jakości, dojrzewających na słońcu – Tak o swojej kuchni mówią Włosi, którzy jeść pizze i pastę zaczęli dopiero w XIX wieku.

W pierwszych wiekach istnienia Rzymu, jadano to, co można było przyrządzić, dzięki uprawie ziemi i hodowli bydła. Potrawą narodową była zwykła „papka” – gęsta i rozgotowana, ze zmielonego prosa, jęczmienia, pszenicy lub roślin strączkowych. Sztuka kulinarna zaczęła rozwijać się wraz z rozszerzaniem się kontaktów na Wschód w III w. p.n.e. Mieszkańców Italii obowiązywały trzy posiłki: ientaculum – pierwsze, wczesne śniadanie, czyli chleb, ser, owoce, mleko bądź wino; prandium – drugie śniadanie, podawane koło południa, czyli zimne potrawy mięsne, ryby, ser, owoce i wino, oraz cena – obiad, który składał się z trzech części: przekąsek, czyli jaj, dania głównego, w tym wypadku mięsa, ryb, z dodatkiem warzyw oraz deseru, na którym podawano owoce. Wszystko popijano winem zaprawianym miodem, nazywanym multum. Czym jeszcze zaskoczą nas starożytni Rzymianie? Uwielbianym przez Polaków, świeżo wypieczonym chlebem. Wypiekano każdy rodzaj pieczywa, biały razowy, wiejski. Do potraw już w starożytności dodawano wiele przypraw, takich jak : czosnek, bazylia, mięta, cząber, ogórecznik, które są popularne do dziś. Jeśli ślimaki kojarzą Nam się jedynie z kuchnia francuską to jesteśmy w błędzie, to we Włoszech rozwinęła się hodowla ślimaków.

Po włosku, między wiekami

W I wieku n.e. powstała pierwsza słynna książka kucharska Apicjusza pod tytułem: Decem libri qui dicuntur de re coquinaria” podaje ona wiele recept kulinarnych , z jakich korzystali smakosze Rzymu, a których przepisy są znane do dziś.

„Wątróbki i płucka jagnięcia lub koźlęcia tak przyrządzasz: wodę osłodzić, dodać jajko, nieco mleka, ponacinane wątróbki powinny napęcznieć, gotować w occie, posypać pieprzem, podać.”

Kuchnia włoska przeszła przemianę w średniowieczu, kiedy to zrezygnowano z jadania tak dużej ilości mięsa, na rzecz zdrowych ryb i warzyw. Świat, o potrawach z Półwyspu Apenińskiego, usłyszał w XVI wieku za czasów Katarzyny Medici, której kucharze zasłynęli na salonach francuskich, pozwalając tym samym na to by uczeń przerósł mistrza. Na przełomie XIX i XX wieku kuchnia włoska powędrowała jeszcze dalej, opuściła Europę, przeprawiła się przez Atlantyk i dotarła do Stanów Zjednoczonych. Przywożąc stamtąd do gorącej Italii nowe obyczaje, które są Nam znane do dziś. Stworzyła obraz kuchni włoskiej zdominowanej przez ravioli – pierożki nadziewane szpinakiem, serem lub mięsem, pizzę i spaghetti. Obecnie kuchnia włoska różni się w zależności od regionu. Każdy z nich ma swoje ulubione dania z których słynie na całym świecie, i tak np.: w celu rozkoszowania się słodkimi truflami zapraszam do stóp Alp, gdzie położny jest Piemont, owoce morza i wyborne risotto serwuje się w pobliżu Wenecji, a w Lombardii zasmakujemy najlepszej oliwy na świecie oraz różnych rodzajów sera. Natomiast w Antica Pizzeria Port’Alba serwują najlepszą pizzę od 1830 roku. Jednak tym, co towarzyszy Włochom od narodzin do starości jest wino. To nie tylko napój, ale przed wszystkim niezbędny składnik znacznej części potraw zwłaszcza dań z ryb, mięsa, frutti de mare oraz niemal wszystkich sosów.

Kuchnia włoska to kuchnia włoska

Co sami młodzi mieszkańcy Półwyspu Apenińskiego sądzą o swojej kuchni? Mimo wszystko jest ona dla nich najlepsza i najbardziej smakowita. – …mmm.. ja uwielbiam jeść tylko to, co włoskie i szczerze, nie jestem nawet zainteresowany tym, by poznawać inne kultury, oczywiście tylko w ramach kulinariów. Kuchnia babci nie ma sobie równych – mówi Steffano. Woli on także tradycyjne domowe posiłki, jednak ze względu na brak czasu jest zmuszony jadać na mieście i w pośpiechu. – Preferuję jadać w domu i gotować samemu raczej niż chodzić do restauracji. Jedyny problem jest taki, że nie znajduję nigdy czasu – mówi dalej. Po chwili przyznaje jednak, że zastąpić lasagne babci nie jest łatwo – W rzeczywistości nie jestem jeszcze gotów by przygotowywać samemu babcine lasagne, a więc ograniczam się do gotowania na szybko: pasty zabraknąć oczywiście nie może! Tak jestem trochę nazbyt tradycjonalistą – opowiada Steffano

Sonia nie zapominając o tradycji, uwielbia kosztować innych smaków – Ja lubię po prostu jeść, wszystko. Polubię każde danie, i włoskie i nie(włoskie). Jasne jednak, że kuchnia włoska to kuchnia włoska. Chcesz porównywać dobry talerz carbonary z jakąś francuską zupiną dla anorektyków? -

Mariachiara, mieszkanka Włoch poniekąd jest zmuszona jadać nie po włosku, gdyż czasami gotuje jej chłopak, Egipcjanin – Jadam zwykle w domu (żeby zaoszczędzić) i jadam czasem po włosku, czasem „po arabsku”, jeśli gotuje akurat mój chłopak Egipcjanin, któremu zresztą świetnie to wychodzi. Uwielbiam wręcz szaleńczo próbować innych kuchni i jadać w coraz to nowych obcych restauracjach: indyjskiej, japońskiej, erytrejskiej, hiszpańskiej -. Jednak gdy nie ma czasu na gotowanie z chłopakiem jada co może. – Jeśli muszę zjeść coś w locie poza domem, biorę zwykle kebab, kawałek pizzy czy lody; to, co nie jest zbyt kosztowne; znajdzie się też zawsze okazja, by wyskoczyć do pizzerii, zwłaszcza jeśli mowa o tej neapolitańskiej. Jak widzisz, staram się, by nie zabrakło niczego: jestem łakomczuchem!-

Opracowała: Ewa Czemerys

Składniki

• MIX SAŁAT(RUKOLA, KARBOWANA ZIELONA, CZERWONA, LODOWA )
• CEBULA CZERWONA
• 2 JAJA
• 1 PAPRYKA CZERWONA LUB ZIELONA, ŻÓŁTA
• OGÓREK ZIELONY ŚWIEŻY
• POMIDOR
• OPAKOWANIE KREWETEK KOKTAJLOWYCH
• SÓL
• PIEPRZ
• ZIOŁA PROWANSALSKIE
• SÓL
• KOLOROWY MIELONY PIEPRZ
• OLIWA Z OLIWEK
• OCET BALSAMICO
• CYTRYNA
• SOS:
• 2 ZĄBKI CZOSNKU
• 2 ŁYŻKI MAJONEZU
• 1 ŁYŻKA KETCHUPU

Etapy przygotowania

]]> http://www.blog.acomputers.com.pl/2010/02/01/kawa-z-sambuka/feed/ 0 http://www.blog.acomputers.com.pl/2010/02/01/lody-wedlug-wloskich-receptur/ http://www.blog.acomputers.com.pl/2010/02/01/lody-wedlug-wloskich-receptur/#comments Mon, 01 Feb 2010 17:35:15 +0000 admin http://www.blog.acomputers.com.pl/?p=76 Jak się okazuje nie tylko spaghetti czy pizza są typowymi włoskimi potrawami. Stają się nimi też lody. Jak wynika z sondażu opublikowanego 2 czerwca 2005 r. 40 proc. Włochów zastępuje lodami śniadania, obiady i kolacje. Szacuje się, że statystyczny Włoch spożywa 12 kg lodów rocznie.

Liczba lodziarni przypadających na jeden region we Włoszech mieści się w granicach od 167 – w Molise do 5500 – taką ilością wytwórni lodów może poszczycić się Lombardia.

Według badań w zeszłym roku Włosi zjedli około 330 tysięcy ton lodów. I choć ilość ta wydawałaby się nie do przekroczenia, spożycie tych specjałów wciąż wzrasta.

Do takiego wzmożonego ruchu w przemyśle lodowym przyczyniły się upały męczące ostatnio Italię, gdzie średnia temperatura przewyższa normalną o tej porze roku – o około 8-10 stopni.

Włosi nie mają szczególnych wymagań smakowych. Z przeprowadzonego sondażu wynika, że ulubionymi rodzajami lodów są w tym kraju – śmietankowy i czekoladowy.

We Włoszech sprzedaje się go na wagę, u nas można kupić pesto w małych słoiczkach.

Pesto czerwone – poza tradycyjnym, zielonym spotyka się także pesto czerwone (pesto alla siciliana) – specjalność sycylijską. Jest słodsze i kwaśniejsze w smaku, gdyż zamiast bazylii używa się do jego wyrobu suszonych na słońcu pomidorów.

Współcześnie kucharze eksperymentują tworząc nowe odmiany: pesto na bazie rukoli, zielonej pietruszki, zastępują orzeszki piniowe tartymi migdałami.

Pesto ma uniwersalne zastosowanie – jest bazą wielu sosów do makaronów, sałat, sera, mięs, zup. Świetnie smakuje z chlebem. W przypadku dodawania do potraw gotowanych, należy to robić już po zdjęciu potrawy z ognia, gdyż bazylia gorzknieje pod wpływem wysokiej temperatury.

Pesto można przechowwać w lodówce ponad tydzień.